Terapia integracji sensorycznej — Warszawa Białołęka

Diagnoza i zajęcia SI w naszej placówce: kto je prowadzi, jak wygląda pierwsze spotkanie i na jakich zasadach można zacząć.

Zmysły, o których nikt nie mówi w szkole

Wszyscy uczyliśmy się o pięciu zmysłach: wzroku, słuchu, smaku, węchu i dotyku. Integracja sensoryczna zajmuje się jednak przede wszystkim trzema innymi, które pracują poza naszą świadomością. Układ przedsionkowy odpowiada za równowagę i orientację ciała w przestrzeni. Propriocepcja, czyli czucie głębokie, płynie z mięśni i stawów i mówi dziecku, gdzie ma rękę, nie patrząc na nią. Interocepcja zbiera sygnały z wnętrza ciała — głód, pełny pęcherz, przyspieszone bicie serca.

Mózg jest w tym wszystkim dyrygentem. Odbiera bodźce ze świata i z ciała, porządkuje je, nadaje im znaczenie i decyduje, na które zareagować, a które zignorować. Gdy dyrygent pracuje sprawnie, dziecko po prostu żyje: bawi się, słucha, biega. Gdy fałszuje, ten sam świat robi się chaotyczny i męczący — a dziecko, które nie umie tego nazwać, pokazuje nam to zachowaniem.

Po czym rodzic może to poznać

Sygnały układają się w dwie grupy, na pozór przeciwstawne. Jedno dziecko bodźców unika, drugie ich rozpaczliwie szuka — u obu przyczyna leży w tym samym miejscu. Żaden pojedynczy objaw z tej listy niczego nie przesądza; niepokojące jest dopiero to, gdy kilka z nich powtarza się codziennie i utrudnia dziecku funkcjonowanie.

Zatyka uszy na zwykłe dźwięki

Mikser, suszarka, odkurzacz albo gwar w sklepie wywołują panikę, nie tylko niechęć.

Metki i szwy są nie do zniesienia

Ubranie „gryzie", skarpetki muszą leżeć idealnie, mycie włosów i obcinanie paznokci to codzienna walka.

Unika określonych faktur

Nie chce dotykać piasku, plasteliny, kleju ani chodzić boso po trawie.

Nie może przestać się ruszać

Kręci się w kółko, celowo wpada na ściany i meble, przytula się z całej siły, jakby szukał mocniejszego bodźca.

Zdaje się nie czuć bólu

Po upadku wstaje i biegnie dalej, siniaki pojawiają się znikąd, wysoki próg bólu zaskakuje otoczenie.

Ciało nie chce współpracować

Częste potykanie się, trudność z łapaniem piłki, nauka jazdy na rowerze idzie znacznie oporniej niż u rówieśników.

Dla dziecka to najlepszy plac zabaw, jaki widziało

Największym nieporozumieniem wokół terapii SI jest słowo „terapia". Dziecko, które przychodzi na zajęcia, nie ma poczucia, że jest leczone. Widzi salę z podwieszanymi platformami i huśtawkami, deskorolki, tunele do przeczołgania się, basen z piłkami i ścieżki sensoryczne o różnych fakturach. I korzysta z nich tak, jak dzieci korzystają z placu zabaw — z rozpędem.

Różnica jest niewidoczna dla dziecka, a kluczowa dla efektu: każda z tych aktywności ma cel zaplanowany przez terapeutę. Gdy dziecko buja się na platformie i przy okazji zbiera klocki do koszyka, ćwiczy jednocześnie układ przedsionkowy, planowanie ruchu i koordynację oko–ręka. Nie słyszy przy tym ani jednego polecenia w rodzaju „usiądź prosto".

Co się zmienia w codziennym życiu

Więcej spokoju. Ubieranie, mycie głowy i wyjście do sklepu przestają być codziennym polem bitwy, bo świat mniej dziecko atakuje.
Dłuższa uwaga. Dziecko, które nie musi całą energią walczyć z własnymi bodźcami, potrafi usiedzieć przy jednej pracy dłużej i skończyć to, co zaczęło.
Mniej gwałtownych wybuchów. Płacz i złość wynikające z przebodźcowania — to, co bywa nazywane meltdownem — pojawiają się rzadziej, bo rzadziej dochodzi do przeciążenia.
Pewność siebie. Dziecko, które lepiej panuje nad własnym ciałem, śmielej wchodzi w zabawę z rówieśnikami i chętniej próbuje rzeczy, których wcześniej unikało.

Terapia to nie wszystko — co możesz robić w domu

Godzina zajęć w tygodniu nie zbuduje zmiany sama. Terapeuci mówią o „diecie sensorycznej" — i nie chodzi tu o jedzenie, tylko o regularne, świadome dostarczanie dziecku bodźców ruchowych i dotykowych rozłożonych na cały dzień, tak jak rozkłada się posiłki.

Ugniatanie. Ciasto na pierogi, masa solna, glina — praca dłoni przeciw oporowi to czyste czucie głębokie.
„Naleśnik". Zawijanie dziecka w koc i delikatne dociskanie daje mocny, uspokajający bodziec proprioceptywny.
Tor przeszkód z poduszek. Przechodzenie, przeczołgiwanie się i przeskakiwanie w salonie robi to samo, co sprzęt w gabinecie — tylko taniej.
Dźwiganie. Noszenie siatki z zakupami, przesuwanie krzesła, pchanie kosza z praniem. Dzieci uwielbiają być potrzebne, a mięśnie dostają swoje.

Praktycznie

Dla kogo: Dzieci od około 2,5 roku życia. Przyjmujemy zarówno dzieci z naszej placówki, jak i spoza niej — w miarę dostępnych terminów. Dzieciom spoza placówki proponujemy zwykle godziny popołudniowe, tak żeby pierwszeństwo miały dzieci, które są u nas na co dzień.
Kto prowadzi: Pani Maria, terapeutka integracji sensorycznej. Przyjeżdża do nas z poradni, z którą współpracujemy — to ona prowadzi u nas zarówno diagnozę, jak i zajęcia.
Jak zacząć: Od diagnozy. Tak zaczynamy z każdym dzieckiem — bez niej terapeuta nie wie, nad czym ma pracować i na czym się skupić. Dopiero po diagnozie ustalamy plan zajęć.
Koszt: Aktualne stawki diagnozy i zajęć znajdziesz w cenniku.

Często zadawane pytania

Od jakiego wieku można zacząć terapię SI?

Zajęcia prowadzimy z dziećmi od około 2,5 roku życia — wcześniej trudno odróżnić trudności sensoryczne od zwykłej zmienności rozwoju. Nie ma za to górnej granicy: z terapii korzystają także dzieci sześcioletnie przygotowujące się do szkoły.

Czy terapia SI to to samo co zajęcia sensoryczne w czesnym?

Nie. Zajęcia sensoryczne i sensoplastyczne w czesnym to zabawa wzbogacająca doświadczenia całej grupy. Terapia SI to indywidualna praca z jednym dzieckiem, zaplanowana przez terapeutę pod konkretne trudności, po wcześniejszej diagnozie.

Czy moje dziecko musi mieć orzeczenie?

Nie. Do zajęć nie jest potrzebne żadne orzeczenie ani skierowanie z przychodni — terapia SI nie jest świadczeniem, o które trzeba się starać. Osobną sprawą jest diagnoza SI, czyli ocena terapeuty przed rozpoczęciem pracy — od niej zaczynamy z każdym dzieckiem, bo bez niej terapeuta nie wie, nad czym pracować.

Jak długo trwa terapia?

To zależy od dziecka i od tego, jak duże są trudności. Pierwsze zmiany rodzice zauważają zwykle po kilku tygodniach regularnych zajęć, ale pełny cykl liczy się raczej w miesiącach niż tygodniach. Terapeuta na bieżąco mówi, na jakim etapie jesteście.

Ile kosztuje diagnoza i zajęcia?

Aktualne stawki znajdziesz w cenniku. W razie pytań zadzwoń: +48 668 555 124.

Chcesz wejść głębiej w temat? Napisaliśmy obszerny przewodnik dla rodziców: Integracja sensoryczna — po czym poznać, że dziecko potrzebuje wsparcia.

Umów rozmowę +48 668 555 124